x93Mijn vader belde. Of we voor de kat willen zorgen als oma overleden isx94. De vraag die mijn vriendin aan de andere kant van de telefoon stelde had met een kort x93jax94 of x93neex94 beantwoord kunnen worden, maar nadat ik gedurende twintig seconden enkel halve woorden en pogingen tot zinnen had weten te formuleren, vroeg ik of ik er nog even over na mocht denken.

Maar natuurlijk was dit geen vraag. Dit was een mededeling. De familie zocht iemand die voor omax92s kat kon zorgen en het aantal uren waarbinnen dit geregeld moest worden tikten snel weg. De keus was op ons gevallen, en zelfs wanneer we het niet hadden gewild hadden we het beiden niet kunnen weigeren. Immers, een definitief x91njetx92 van onze zijde zou een enkeltje asiel voor een bijna achttienjarige kat hebben betekend en welke Partij Voor De Dieren stemmer zou dat op zijn geweten willen hebben? x93Natuurlijk zorgen wij voor die katx94, belde ik mijn vriendin twee minuten later terug. Ze zou haar vader het heugelijke nieuws gaan brengen.

Ik zou liegen als ik schreef dat ik stond te juichen om deze beslissing. Ik had namelijk geen idee wat we in huis haalden. Tijdens onze bezoekjes aan oma had ik ons aanstaande huisdier slechts tweemaal gezien, en ik kan niet zeggen dat het overliep van interesse in onze aanwezigheid. Mede daarom was mijn beeld van dit beestje enigszins vertroebeld en herinnerde ik mij een soort grijze Siamees, het enige kattenras dat ik al sinds mijn eerste kennismaking alleen maar kan omschrijven als een mislukt fokexperiment.

Zowel wij als de kat kregen ruim een week om aan het idee te wennen, maar onafwendbaar brak de dag aan dat het beestje bij kop en kont werd opgepakt, weggehaald uit de leefomgeving waar het achttien jaar had gewoond en een klein half uurtje later weer in een volledig vreemde ruimte werd teruggeplaatst. Het zal de lezer niet verbazen dat de kat na opening van de reismand in een rechte lijn onder ons bed verdween.

Daar bleef het de rest van de dag, maar de korte indruk die deze entree maakte was al genoeg: ik was verkocht! Vanuit de reismand staarden twee wanhopige oogjes me aan van xe9xe9n der liefste bejaarde lapjeskatten die ik ooit gezien had. Er was een nieuwe missie in Huize Kootwijkstraat: deze kat moest weer gelukkig worden, al was dat een hoge lat binnen de omstandigheden waarin wij moesten opereren.

De behandeling (een mix van aaien, borstelen, bakjes water voeren en moed inspreken) wierp al binnen vierentwintig uur de eerste vruchten af: met enige hulp van mijn vriendin begaf de kat zich naar de huiskamer, waar deze gedurende de rest van de dag onze bewegingen gadesloeg vanachter de geluidsbox. Drinken deed het, borstelen werd met gespin ontvangen en ook de kattenbak werd gevonden. Dat de kleine niet bij ons op schoot sprong konden we begrijpen, dat de etensbak onaangeroerd bleef vonden we zorgelijker. x93Ik loop morgenmiddag wel even naar de dierenwinkelx94 zei ik tegen mijn vriendin. De volgende fase van x91Operatie Oplapkatx92 was ingegaanx85

De volgende ochtend schoot mij een uitspraak van oma binnen die ze over de kat deed vlak na een ziekenhuisopname: x93Als ik een tijdje ben weggeweest maak ik het altijd goed met een visjex94. Ik vroeg mijn vriendin het familierecept van omax92s goedmaakvis eens op te vragen en informeerde bij de dierenwinkel welke termijn er ongeveer stond voor het ontdooien van een stresskat. De specialiste hield het op tien dagen, de ervaringsdeskundigen op het werk waarschuwden dat ik vier maanden in mijn achterhoofd moest houden. Rekening houdend met de hoogbejaarde leeftijd van onze nieuwe huisgenoot werd besloten het zover niet te laten komen; de vis moest een wonder brengenx85

De liefde van de mens gaat door de maag, bij een kat is dat net zo. Terwijl mijn vriendin de maaltijd voor ons bereidde, lag de kat spontaan in de deuropening van de slaapkamer toe te kijken. Aangezien de wind onze keuken in stond, besloot ik tijdens het koken van de vis de deksel niet op de pan te doen. Deze keer mocht de vislucht zich door het huis verspreiden, om te kijken of dit ook daadwerkelijk effect had op de kat. Tot onze vreugde werkte het boven verwachting: de kat verkende x91spontaanx92 de gehele woning, gaf ons en diverse huishoudelijke voorwerpen een overvloed aan kopjes en viel uiteindelijk op de vis aan als een kat die drie dagen lang niets gegeten had. x93Ze eet!x94, glimlachten we naar elkaar. De eerste grote overwinning was een feit.

In de dagen erna volgden de hoogtepunten elkaar op: waar wij gingen, daar ging de kat. Geen donkere hoekjes meer, maar prompt in het midden van de kamer: zo konden we er letterlijk over heenlopen. Slechts xe9xe9n keer werd een chantagepoging ondernomen: de dag na de vismaaltijd werden de brokjes geweigerd. Een geduldige vriendin bracht het brokjesbakje echter driemaal onder de kattelijke aandacht en de laatste keer werd er toegehapt. Zo was de cirkel was rond: de kat at, dronk en ging zelf naar de kattenbak. Wij hoefden alleen nog maar voor liefde en seniorensnoepjes te zorgenx85

Zo wandelt de kat nu al een week tot wederzijdse tevredenheid door ons huis. De stramheid waarmee het zich uitrekt, het feit dat er drie stappen nodig zijn om languit te gaan liggen en de twee halve cirkels die de kleine moet maken om zich xe9xe9n keer om te draaien verraden een hoge leeftijd. De wil om elk moment met ons samen te benutten getuigt van overlevingsdrang en een diepgeworteld lief karakter. De begroetingsmauw in de ochtend, de blik in twee kattenogen als je terugkomt uit je werk en het geluid van voetstapjes richting ons bed als het slaapkamerlicht uitgaat zijn onbeschrijfelijk. Er werd ons gevraagd nog een paar maanden voor de kat van oma te zorgen. Nu hopen we vurig dat Magere Heinz ons minstens vier volledige seizoenen met deze trouwe viervoeter guntx85

Naschrift: Het hierboven beschreven geslacht van ons huisdier staat op gespannen voet met de waarheid. Lees echter bovenstaand verhaal nog eens door met het woord x93poesx94 in uw gedachten en u zult het begrijpenx85

x93Stel je er niets van voor!x94, had mijn moeder nog gewaarschuwd, waarna een collega mij verkondigde hoe x93dit soort simpele zakenx94 binnenkort allemaal via internet te regelen zouden zijn. Toch togen wij die middag verwachtingsvol naar het Haagse stadhuis. Ik grapte al tegen mijn vriendin hoe een oude, verbitterde man ons zou doorzagen over huwelijkse trouw en een laatste, wanhopige poging deed om ons van ons voornemen af te brengen. Maar niets was minder waar. Voortaan luister ik gewoon weer naar mijn moeder!

Onze trouwdatum stond al vast in een pril stadium van de relatie. Waar het in die dagen nog als x93als wij ooit gaan trouwenx94 uit onze mand kwam, veranderde dat langzamerhand in x93wanneer wij gaan trouwenx94. xc9xe9n ding had mijn vriendin wel gexebist: ik moest door de kniexebn! In liefde en huwelijksaanzoeken was alles geoorloofd, al liet ze zich terloops wel ontvallen dat ze Parijs te clichxe9 vond; precies het plan waar ik al maanden op zat te broedenx85

Ik gooide het over een andere boeg, betrok mijn moeder (overigens zonder haar medeweten) in het complot en ging op kettingjacht in de stad. Na een avondje poolen ging ik bij thuiskomst door de kniexebn, en het verkregen antwoord was gelukkig datgene dat ik verwachtte. Na het heugelijke nieuws aan de familie verteld te hebben, besloten wij dat het tijd werd om naar het stadhuis te gaan om xe9xe9n en ander officieel vast te laten leggen. We namen een vrije dag en meldden ons bij de welkomstbalie van het Haagse stadhuis, vertelden over onze plannen en kregen een briefje met daarop twee cijfers en een letter. x93Uw oproep verschijnt vanzelf op het schermx94 werd er gezegd. Een indicatie van de wachttijd kon men ons niet geven. Een half uur later nog steeds niet. We besloten dat we tijdens onze vakantie, twee weken later, nog wel eens terug zouden keren. Zo gezegd, zo gedaan.

Deze keer zaten we binnen vijf minuten aan het loket van een nogal bijzondere trouwambtenaar. Een type van weinig woorden en duidelijk geen ochtendmens. De twee bekertjes water en het volle flesje Spa dat op haar bureau stonden, suggereerden nadorst. Een vermoeden dat ze overigens later in het gesprek bevestigde. Het duurde dan ook even voor ze op stoom kwam. Pas na een opmerking over de maandagmorgenblues, viel het masker van de strenge directrice van haar gezicht. Ze vertelde over een etentje met vrienden de vorige avond, en hoe slecht zoiets combineert met een wekker die de volgende ochtend vroeg afgaat. Ontspannen babbelend vulden we de benodigde papieren in, tot het onderwerp ondertrouw aan bod kwam. x93Nee, dat kan niet nu geregeld wordenx94, antwoordde ze op een vraag van mijn vriendin. x93Daar moet echt een aparte afspraak voor worden gemaakt met de trouwambtenaarx94, voegde ze er plechtig aan toe.

Exact vier weken en een kwart dag later mochten we terugkomen. Braaf meldden wij ons vijf minuten van tevoren bij de welkomstbalie, en deze keer mochten we doorlopen naar een kamertje. Het gelukkige stel voor ons verliet de ruimte op het moment dat wij aankwamen. We mochten dan ook direct plaatsnemen. Achter het bureau zat dezelfde dame die ons vier weken eerder nog plechtig meldde dat er voor ondertrouw toch xe9cht een aparte afspraak moest worden gemaakt. Terwijl zij druk telefoneerden, wachtten wij vol spanning op wat komen ging. Dat laatste was niet veel. Al bellend overhandigde ze ons een papier dat we moesten nakijken en tekenen. Nadat ze had opgehangen, pakte ze het door ons getekende formulier op en excuseerde zich. Enkele minuten later keerde ze terug, overhandigde ons een enveloppe voor de trouwambtenaar in Rijswijk, en feliciteerde ons met onze ondertrouw. Niks adviezen of goede raad, geen toespraak en geen bloemen. x93Het is de laatste dagen druk met trouwenx94, was het laatste statement dat ons meegegeven werd. Zes minuten na onze aankomst bij de welkomstbalie, stonden we weer buiten.

x93Stel je er niets van voor!x94, had mijn moeder nog gewaarschuwd, en txf3ch togen wij die dag verwachtingsvol naar het Haagse stadhuis. Wie nu denkt dat wij daarna teleurgesteld het pand verlieten, heeft het mis. Sterker nog: stiekem zijn we het logge ambtenarenapparaat van de gemeente Den Haag dankbaar. Immers: als x93simpele zakenx94 als ondertrouw binnenkort te regelen zijn via internet, vervalt vast ook het recht op een vrije dag voor deze gelegenheid. Dus tortelduifjes verenigt u en regel snel een huwelijk bij het loket van uw gemeente. Nu kan het nogx85

Er kan veel veranderen in een lustrum. Deze conclusie mag ik gerust trekken op de vijfde verjaardag van dit weblog.

Vijf jaar geleden startte ik dit log met een toepasselijk verhaal over Valentijnsdag. Een, in mijn ogen, commercieel feestje uit Amerika waar veel te veel ophef over wordt gemaakt, maar waar de jongeren onder ons misschien nog wel meer naar uitkijken dan naar Kerst. Immers, Valentijnsdag is een leuke graadmeter voor je populariteit. Want met hoeveel rozen keer je terug van school naar huis, en hoeveel kaarten liggen er vervolgens op je te wachten?

Vijf jaar geleden was een Valentijnskaart voor mij een ware utopie. Wie de verhaaltjes in de eerste twee jaar van mijn log gevolgd heeft, las met veel leedvermaak mijn vele moedige pogingen om ook een wandeling te mogen maken op dit pad der liefde. Boudewijn de Groot zingt in het liedje x93Vrijgezelx94 al hoe hij x93leeg en vol ellende in de kroeg te wachten zat tot het meisje van zijn dromen op een dag voorbij zou komenx94. Die kroeg en de droommeisjes herken ik wel, maar het woord x93ellendigx94 had bepaald geen betrekking op die dagen. Sterker nog: alles teruglezend kan ik van tijd tot tijd smakelijk lachen om de pogingen die mijn vrienden en ik uithaalden om ondergetekende aan de vrouw te brengen.

Zoals gezegd: er kan veel veranderen in vijf jaar. Toen mijn zus in mei 2005 de komst van mijn eerste neefje aankondigde, moest ik nog een meisje zien te vinden welke xfcberhaupt aan kinderen van mij zou willen denken. Dit, gecombineerd met een afgewezen eindexamen aan de School voor Journalistiek, maakte dat het huisje-boompje-beestje beeld voor mij nog ver weg leek. Maar zoals gezegd: we zijn inmiddels vijf jaar verder.

Een eigen huis, een fulltime baan en de huwelijksdatum staat vast op 12 november! Het lijkt allemaal snel te gaan als je de laatste paar logjes terugleest. En inderdaad, met het vinden van mijn vriendin nam de behoefte om voor het minste of geringste in het toetsenbord te klimmen duidelijk af. Want waar kan een man immers zijn tijd beter aan besteden dan aan een leuke vriendin?

Een gedachte die niet gedeeld wordt door al mijn vrienden. Want soms missen ze me, hoor ik uit vertrouwelijke bron. Het is dan ook best ironisch dat de vrienden die mij vijf jaar geleden van kroeg naar kroeg trokken op vrouwenjacht, zelf nog steeds wachten op die vrouw van hun dromen. Met grote regelmaat tref ik een sms aan in mijn telefoon met de vraag om een avond de kroeg in te duiken. De meeste keren sla ik beleefd af en kruip thuis lekker op de bank. Mijn vrienden noemen dat x93afgerichtx94 en x93onder de duimx94. Ik noem dat x93lekkerx94 en x93rustx94 en over vijf jaar begrijpen zij vast ook wat ik daarmee bedoelx85

Zijn naam is Friso Winter. Hij heeft al in zijn jeugd

Tot wanhoop van zijn keurige familie niet gedeugd

En menig buurtbewoner sprak hem bestraffend aan

Als hij weer eens een zware overtreding had begaan

Winter, Winter, zo komt er niets van jou terecht

Dat werd een tijd geleden, Winter, al door Sinterklaas gezegd

Men hoopte op zijn inkeer, dat heeft niet lang geduurd

De jongen groeide op en werd de gesel van de buurt

‘t Is meer dan eens gebleken, dat Friso ongevraagd

Het aantal graden Celsius aanzienlijk had verlaagd

Winter, Winter, zo riep het hele wooncomplex

Wie kan er nu zo laag zijn, Winter, wie verzint er zo iets geks

De buren waren grimmig, zijn ouders diep gegriefd

En onder zijn collega’s was hij ook al niet geliefd

De oude juffrouw Zomer, baas Voorjaar, meester Herfst

Ze riepen driewerf schande, juffrouw Zomer het driewerfst

Winter, Winter, waarom heb jij het weer gedaan

Je moet dat nu eens laten, Winter, niemand vindt er iets meer aan

Maar Friso was onstuitbaar op weg naar galg en rad

Hij strooide nu eens vlokken, maakte dan weer straten glad

En bevend van de koude, van boosheid en degout

Zei iedereen: ‘t Is Winter weer! En schreeuwde men hem toe

Winter, Winter, je foto is al aangeplakt

Je wordt vandaag of morgen, Winter, wel door Interpol gepakt

U ziet dat Friso Winter het lelijk heeft verbruid

Maar blijft u even zitten, het verhaal is nog niet uit

De schurk werd ondanks alles nog niet gearresteerd

En onlangs is hij zelfs weer in ons land teruggekeerd…

Enkele kiekjes van Begraafplaats Oud Eik En Duinen

Tot Slot nog een paar huis- tuin- en keukensneeuwkiekjes:

x93Waarschijnlijk wordt dit onze laatste Sinterklaasx94, sprak de man. x93Mijn zoontjes zijn nu zes, dus waarschijnlijk gaan we x91hetx92 komende zomer toch maar eens vertellenx94. Ik wist niet met wie ik het meest te doen had: de man die binnen een half jaar zijn kinderen het vreselijke nieuws moet brengen, of de jongens die binnenkort hun eerste jeugdtrauma te verwerken krijgen.

Toegegeven: ik was een heilige Getuige van Sinterklaas. Mijn vertrouwen in de grote kindervriend uit Mira was rotsvast. In de loop der jaren waren wel een paar opmerkelijke tegenstrijdigheden van deze traditie tot mij gekomen, maar die werden met een bevredigend antwoord van het dienstdoende familielid altijd tot volle tevredenheid opgelost.

Sinterklaasavond werd in onze familie altijd gevierd bij oma Mar aan de Van Zeggelenlaan. Daar kwam nooit een Sint, hooguit belde er wel eens een Piet aan om een hand pepernoten naar binnen te gooien. Ik vond dat logisch, Sint kon immers niet overal tegelijk zijn. De cadeaus stonden altijd al klaar in de achterkamer. Die had Sint de nacht daarvoor neergezet. Niet via de schoorsteen, want daar stond een kachel voor. Nee, Sint had een sleutel van omax92s huis. En waarom ook niet? Mijn vader had er toch ook xe9xe9n? Dan mag Sinterklaas dat ook!

Slechts xe9xe9n keer bracht ik mijn moeder bijna in verlegenheid. Bij ons thuis propten mijn ouders elk jaar oude kranten in de schoorsteen, zodat vuil van buiten niet in onze haard zou vallen. Traditioneel begon ik rond november te zeuren dat die kranten eruit moesten, omdat Zwarte Piet anders niet door de schoorsteen kon. In het laatste jaar dat ik nog bij de Club van Sinterklaas hoorde, hadden mijn ouders de huiskamer opgeknapt en dacht ik dat ze daarbij vergeten waren de schoorsteen weer op te vullen. Tot de ochtend dat ik voor het eerst mijn cadeautjes zag, plus de krantenproppen daarboven. x93Waarom denk je anders dat Sinterklaas die staf heeft?x94, diende mijn moeder me van repliek toen ik haar met dit feit confronteerde. Voor de laatste keer was mijn geloof geredx85

Hartje zomer in zuid Frankrijk. We schrijven het jaar 1990. Voor een terrasje op een plein in Toulouse staat een groot, eikenhouten beeld van een bisschop. De man kijkt alleen erg nors voor zich uit en zijn mijter is niet zo mooi als die van de Sint. x93Dat is toch niet de echte Sinterklaas, hxe8 mam?x94 Mijn moeder kijkt me aan en antwoordt: x93Nee Marc, Sinterklaas is inderdaad niet echt.x94 De blik in mijn ogen verraadt mijn moeder dat er iets misgegaan is in onze communicatie. De familie besluit op het betreffende terras plaats te nemen.

Hartje zomer in zuid Frankrijk. We schrijven het jaar 1990. Terwijl het kwik op de terrasthermometer is opgelopen naar vijfenveertig graden, vertellen twee ouders hun jongste zoon dat Sinterklaas niet bestaat. Hij is geschokt, maar ook trots dat hij nu een geheim deelt dat veel jonge kinderen om hem heen nog niet weten.

x93Waarschijnlijk gaan we x91hetx92 komende zomer toch maar eens vertellenx94, herhaalde de man. x93Ik heb daar beeld bijx94, glimlachte ik. En wenste hem veel succesx85

"De zak van Sinterklaas"

Broer en zus lezen gedicht

en trekken daarbij een blij gezicht

Sinterklaas bij Oma Mar.

x93Maak je niet drukx94, sprak mijn bedrijfsleider. x93Zoiets kan de beste overkomen!x94 Met een gerustgesteld gevoel keerde ik naar huisx85

Het was dan ook niet mijn beste dag geweest. De ochtend startte met twee ziekmeldingen van collegax92s, welke mij beiden hadden moeten assisteren bij het openen van de winkel. Kort samengevat zag de rest van de dag er ongeveer zo uit: delidames achter de kassa, eindeloze wachtrijen vol met geweld dreigende Spoorwijkers, opgeofferde pauzes en al het werk dat die dag gedaan mxf3xe9st worden bleef gewoon liggen waar het lag. Tot het eind van mijn officixeble diensttijd, want daarna vond ik nog een gaatje voor de hoognodige geldverwerking. Ik sommeerde mijn manager naar het telkantoor, en drie kwartier later dachten wij broederlijk: x93geld geteld, kluisje dichtx94. Eindelijk vrij!

Enkele uren later zaten mijn vriendin en ik thuis, aan de borrel met wat vrienden, toen mijn telefoon rinkelde. Aan de andere kant van de lijn hing een wanhopige collega, die mij vroeg of het klopte dat de kluis nog open stond, en hoe hij deze weer kon sluiten. Aangezien dit niet lukte op mijn telefonische aanwijzingen, besloot ik om terug te keren naar het werk.

Hier kon ik niet veel uitrichten: de kluisklok had zich softwarematig al in de slaapstand gezet, terwijl de kluisdeur fysiek nog wel degelijk open stond. In het beste geval kon dit de volgende ochtend opgelost worden, in het slechtste geval moest de leverancier erbij komen. Ik wandelde het telkantoor weer uit, groette mijn collega en verliet wederom het pand.

Echter, op de parkeerplaats begon iets te knagen. Achter de binnenkant van mijn ogen speelde ik de film van de recente gebeurtenissen in het telkantoor nog eens af, toen ik bemerkte dat ik een essentixeble scxe8ne miste: het overhandigen van de kantoorsleutels aan mijn collega. Geen onbelangrijke gebeurtenis, omdat er van deze sleutels maar twee sets in omloop zijn: de eerste op het werk, de tweede aan de privxe9bos van de bedrijfsleider. Aangezien de winkel inmiddels gesloten was, belde ik mijn collega op. Ook hij kon zich niet herinneren dat hij de sleutels van mij gehad had, en inspectie van onzer beider kledingzakken bevestigde de gevreesde uitkomst: de telkantoorsleutels lagen nog in het telkantoor! Paniek in de tent, want in theorie mag niemand het pand uit, totdat de kassax92s veilig in de kluis staan. Maar bij gebrek aan sleutelsx85

Alle ogen waren inmiddels op mij gericht en de boodschap vrij helder: mijn collegax92s wilden naar huis en absoluut niet opdraaien voor de stommiteiten van hun teamleider. Ik besloot mijn bedrijfsleider te bellen en legde hem de situatie uit. x93Ik kom eraanx94, zuchtte hij en verbrak de verbinding. Ik stuurde enkele van mijn collegax92s naar huis en ging met kassax92s en al voor het oog van enkele camerax92s zitten, zodat dit deel van mijn handelen in elk geval nooit ter discussie zou komen te staan.

De bedrijfsleider was snel ter plaatse en toonde zich begripvol voor de situatie. Open Kluis? Lossen we morgen wel weer op! Sleutels vergeten? Moet een keer kunnen! x93Maak je niet drukx94, sprak mijn bedrijfsleider. x93Zoiets kan de beste overkomen!x94 Met een gerustgesteld gevoel keerde ik naar huisx85

In de dagen die volgden, werden wel een aantal maatregelen genomen om deze situatie in de toekomst te voorkomen: de reservesleutel hangt niet meer aan de privxe9bos van de supermarktmanager en dankzij een ingevoerd paraafsysteem verlaat niemand nog het kantoor zonder dat alle kluizen gesloten zijn. Een laatste maatregel start volgende week: maandagochtend 09:00 uur moet ik mij melden in mijn nieuwe filiaalx85

Als Hagenees zou ik weinig met Amsterdam moeten hebben. Nu klopt dat deels als ik kijk naar de Amsterdamse bevolking, maar de stad zelf herbergt genoeg moois om toch de moeite waard te zijn. Achter de vele schitterende gevels die het oude centrum van onze hoofdstad rijk is, schuilen vele etablissementen waar men licht geestverruimde middelen, maar ook muzikale geluidsdragers kan bemachtigen. Genoeg moois dus voor zowel ondergetekende als diens vriendin, zodat wij besloten onze eerste vakantiedag in de hoofdstad door te brengen.

De favoriete koffiewinkel van mijn vriendin was snel gevonden, maar de gezochte platenzaak van ondergetekende besloot het best bewaarde geheim van Amsterdam te blijven. Achteraf niet geheel onlogisch, als een goede vriend je aan het eind van de avond telefonisch weet te melden dat de gezochte muziekhandel zijn collectie sinds kort op een andere plaats te koop aanbiedt. Echter, dat konden mijn eega en ik aan het begin van de middag nog niet weten, waardoor wij als twee verdwaalde kleuters ronddolden door Amsterdam.

x93Nu begin ik het een beetje zat te wordenx94, zei mijn vriendin toen we voor de vierde keer voor hetzelfde zebrapad aan de Prinsengracht stonden. Het besluit viel om terug te gaan naar het Centraal Station en daar de tram naar de Albert Cuypmarkt te pakken. Kordaat voegde mijn vriendin de daad bij het woord en betrad het zebrapad waarvan het voetgangerslicht nog op rood stond. Besluitloos staarde ik haar na, toen ik in mijn ooghoek zag dat haar voorbeeld vanuit de overkant werd beantwoord door een oudere man. Overtuigd door zoveel daadkracht besloot ik ook de zebra op te stappen, toen ik beseftee dat ik de eerder genoemde oudere man kende. Hij mij niet, want het noodlot voor vele bekende Nederlanders is nou eenmaal dat herkenning vaak eenzijdig is.

De oude man aan de overkant was voor mij niet zomaar een onderdeel van het bejaardenprobleem, voor mij was deze man een levende legende. Schrijver van meesterlijke teksten, welke hij op ietwat valse, doch sublieme toon kon voordragen. Terwijl hij mij passeerde, vroeg ik me af wat te doen? Doorlopen of aanspreken? Maar wat zou ik dan zeggen? Mijn gedachten werden doorbroken door mijn vriendin die me er op attendeerde dat het voetgangerslicht al lang groen was geworden. x93Ja, maar die man daar!x94, stamelde ik. x93Weet je wie dat is?x94 Mijn vriendin had geen idee, al wist ze na het noemen van de naam meteen wat dit voor mij betekende. x93Moet je niet naar hem toe dan?x92, vroeg ze. x93Wat moet ik zeggen dan?x94, beet ik terug. Lang kreeg ik de tijd niet om na te denken, want de blik in de ogen van mijn vriendin duldde geen tegenspraak. 

x93Ja, wat is er?x94, vroeg de man nieuwsgierig toen ik hem aansprak bij zijn achternaam. Zeven jaar journalistieke ervaring kon niet verhinderen dat ik na deze bevestiging niet meer uit kon brengen dan: x93Wauw, u bent het echt!x94 x93Jazeker, en  met wie heb ik het genoegen?x94 Ik vertelde de man wie ik was en wat mij er toe gedreven had zo onbeleefd te zijn hem op straat aan te spreken. De letterkundige vertrouwde ons toe het leuk te vinden dat hij nog werd herkend x93door zulke jonge mensenx94. Snel probeerde ik uit te leggen waarom ik toch zox92n bewonderaar was van zowel zijn poxebzie als zijn proza, maar verder dan wat algemeenheden kwam ik niet. Toch was het hem een eer toen mijn vriendin vroeg of ze een foto mocht maken van de doctorandus en ondergetekende.

x93Sta mij toe u te feliciteren met het prachtige weer van vandaagx94, zei de tekstschrijver na afloop van de fotosessie. Tot slot wenste hij ons nog een prettig verblijf in Amsterdam en benadrukte dat het genoegen van deze ontmoeting geheel wederzijds was. Het voetgangerslicht van de zebra sprong op groen en dreef onze wegen uiteen. Aan de overkant van de straat keek ik nog xe9xe9nmaal om naar de statige gedaante van Drs. Px85

Lach even mee met Drs. P 

Om aan de alsmaar groeiende vraag naar foto’s van ons huis te voldoen, plaats ik bij deze een paar plaatjes van ons kleine stulpje aan de Kootwijkstraat. Kijk, geniet en becommentarieer:

De huiskamer bij kaarslicht

De stereo installatie is nog wat aan de magere kant, maar het belangrijkste staat er!

Knuffels bij kaarslicht

De computer- en muziekbewerkingshoek

De vrouw des huizes…

… nu bij daglicht.

Samen op onze nieuwe bank.

Grote kracht voor een (nog) kleine plant!

Een welkomstpakket uitpakken

Een geluidsband heb je nooit te veel!

Ongeveer een week na onze housewarming kwamen we tot de conclusie dat het eigenlijk niet langer meer kon. Dat we samen onze beste tijd wel gehad hadden. Dat je soms tot de conclusie moet durven komen dat het het beste is om afscheid van elkaar te nemen.

De beslissing viel niet zomaar: slapeloze nachten gingen er aan vooraf. Het is natuurlijk niet niks om een basis weg te gooien waar je samen al ruim twee jaar op kunt terugvallen. Dat je afscheid neemt van je toeverlaat en steun in de rug. Maar de rek was eruit. Onze relatie miste die stevige basis van de begindagen.

Patricia was de eerste die het hardop durfde uit te spreken. Ze kreeg er fysiek last van, zei ze. Pijn in haar schouders en (toch al zo zwakke) rug. Pas op dat moment durfde ik onder ogen te zien dat ik zelf ook al een tijdje rondliep met hetzelfde gevoel. We moesten er nog maar eens een nachtje over slapen, vonden we.

Veel meer dan dat werd het ook niet. De irritatiegrens was snel bereikt. x93Eruit!x94, riepen we beiden. We moesten maar op zoek naar een ander. Die werd snel gevonden. De afkoopsom die van me werd gevraagd wist ik terug te brengen tot vierhonderd Euro. Inpakken en wegwezen! Het kon ons nu niet snel genoeg gaan.

Er op terugkijkend, hadden we dit veel eerder moeten doen. Dan was al dat gesjouw tijdens onze verhuizing ook nergens voor nodig geweest. Maar je weet wat je hebt, niet wat je krijgt en daarom waag je de gok. Soms pakt dat verkeerd uit. Al de eerste nacht in ons nieuwe huis voelden we dat het niet meer was zo als voorheen. Maar wanneer spreek je zoiets uit? Je weet immers allebei dat het een hele investering is. Maar wat een voldoening, als je eindelijk weer rustig in slaap valt en ontspannen ontwaakt op een stevig, nieuw matras!

Het Lijdend voorwerp…

… op weg naar de slachtbank.

Inpakken…

… en wegwezen!

Sinds mijn lieftallige eega en ik zijn gaan samenwonen, is xe9xe9n aspect van onze relatie pijnlijk duidelijk geworden: onze verschillende muzieksmaak. Lag mijn voorkeur jarenlang binnen de x9160x92s, x9170x92s, chanson & singer/songwriter, het hart van mijn vriendin ligt al haar hele jeugd bij dance, boybands en Celine Dion. Muziek uit het tijdperk voor x93Whamx94 kent ze simpelweg niet, en diep in haar hart heeft ze ook niet de behoefte om dit te veranderen. In het eerste jaar van onze relatie losten we dit x93probleemx94 op door samen een band samen te stellen waarop wij beiden voor twee uur aan onze favoriete muziek selecteerden, maar als je eenmaal samenwoont komt xe9xe9n zox92n tapeje van vier uur je toch al snel de strot uit. Tijd voor een andere aanpak!

Bij het uitpakken en samenvoegen van onze muziekcollectie, selecteerden we samen de nummers die we van elkaar konden waarderen. Er was maar xe9xe9n voorwaarde: we moesten het beiden een goed nummer vinden, anders haalde het niet de nieuwe band! Patriciax92s collectie was hier breeduit in het voordeel: ik ken veel muziek van haar cdx92s, terwijl zij van mijn favoriete artiesten geen titel op kan noemen. Laat staan dus, dat we deze liedjes samen goed zouden vinden.

Tel daarbij op dat ik de vervelende eigenschap bezit om van artiesten die ik diepgrondig haat, toch vaak xe9xe9n nummer ongelooflijk goed te vinden. Zo mag Shakira van mij stikken in haar stembanden, maar x93Objectionx94 vind ik geniaal. Vrijwel het volledige oeuvre van De Kast mag van mij naar het chemisch afval, maar x93Zo Jongx94 mag dan nog xe9xe9n kans bij de recycling. In de praktijk van ons huishouden komt het er zodoende op neer dat ik veel van het Franstalige werk van Celine Dion wel kan waarderen, en dat niet elke Sky Radio vrouw even hard schreeuwt als ik altijd denk.

Wie nu last krijgt van kriebelende nekharen, moet hier stoppen met lezen. De hieronder te lezen titels geven inderdaad een index van een tape die degenen die mijn muzikale voorkeur kennen zal shockeren. Ik ben me er van bewust dat ik het risico loop dat dierbare vrienden na het lezen van deze titels zich ineens x93een kennisx94 van me gaan noemen. Dat ik mijn geloofwaardigheid verlies als wandelend hitdossier, of bij de eerstvolgende feestgelegenheid kaartjes krijg voor het piratenfestival van de TROS. En txf3ch durf ik hier in alle eerlijkheid te schrijven dat er geen xe9xe9n nummer op deze band staat welke ik slecht vind!

Dus bij deze presenteer ik met trots kant A van onze x93Double Playx94 tape:

If I Go x96 Anouk

Mr. Rock & Roll x96 Amy MacDonald

Day & Night x96 Billie Piper

Et Sx92il Ne Restait Qux92une x96 Cxe9line Dion

Alone x96 Cxe9line Dion

Ik Wil Niet Dat Je Liegt x96 Paul De Leeuw

Aller Plus Haut x96 Tina Arena

Hey God x96 Bon Jovi

Taking Chances x96 Cxe9line Dion

How Come, How Long x96 Babyface & Stevie Wonder

Ka-Ching! x96 Shania Twain

I Donx92t Care x96 Fall Out Boy

Paradise In Distress x96 Golden Earring

The Dolphins Cry x96 Live

Eyes On Me x96 Cxe9line Dion

Lx92evangelie (Selon Robert) x96 Michel Sardou

Fly x96 2 Brothers On The 4^th Floor

Something x96 Lasgo

Beautiful Life x96 Ace Of base

Kryptonite x96 3 Doors Down

When Youx92re Gone x96 Bryan Adams & Melanie C

Valerie x96 Mark Ronson & Amy Winehouse

Je Lui Dirai x96 Cxe9line Dion

How To Break A Heart x96 Nikki

Ix92ll Be There For You x96 Solid Harmonie

Fantasy World x96 Charly Lownoise & Mental Theo

Burning Love x96 Critical Mass

Sk8er Boy x96 Avril Lavigne

Le Miroir x96 Chimxe8ne Badi

This Time x96 Cxe9line Dion

Tearing Up My Heart x96 N Sync

Canx92t Fight The Moonlight x96 LeAnn Rimes

My Life Would Suck Without You x96 Kelly Clarkson

Dreams x96 2 Brothers On The 4^th Floor

Je Crois Toi x96 Cxe9line Dion

More To Life x96 Stacie Orrico

Denial x96 Sugababes

Shadow Of Love x96 Cxe9line Dion

Donx92t Let Me Get Me x96 Pink

Anyplace, Anywhere, Anytime x96 Nena & Kim Wilde

Everything Back But You x96 Avril Lavigne

Fly On The Wall x96 Miley Cyrus

Summer Of x9269 x96 Bryan Adams

With Or Without You x96 U2

Tout Lx92or Des Hommes x96 Cxe9line Dion

Glorious x96 Natalie Imbruglia

Only When I Sleep x96 The Corrs

Gone To Stay x96 Natalia

Never Again x96 Kelly Clarkson

Catch You x96 Sophie Ellis Baxtor

Fighter x96 Christina Aguilera

Miss Independent x96 Kelly Clarkson

Luv U More x96 DJ Paul Elstak

Just A Flirt x96 Miss Montreal

Tous Les Secrets x96 Cxe9line Dion

Etre Une Femme x96 Michel Sardou

Last Night On Earth x96 Melanie C

Papa Donx92t Preach x96 Madonna

Tragedy x96 Steps

Turn Back Time – Cher

Soul Mate #9 x96 Tina Arena

Pray x96 Tina Cousins

Gotta Tell You x96 Samantha Mumba

Somebody Elsex92s Lover x96 Total Touch

Donx92t Let Go (Love) x96 En Vogue

En dan nu de vraag voor de kenners: welke nummers komen oorspronkelijk uit de collectie van Marc, en welke titels stonden voorheen bij Patricia in de kast? J